نوع مقاله : مقاله پژوهشی
تازه های تحقیق
ایجی همانند سایر هم مسلکان اشعری مذهب خود معتقد است که صفات کمال معانی قدیم و زائد بر ذات اند. او اگر چه دلایل اشاعره را در موضع ضعف دانسته و ایرادات چندی بر آنها وارد میکند - که البته میتوان آن را نقطه قوتی برای او دانست- اما نقطه ضعف او این است که برای اثبات ادعای خود و هم مسلکانش دلیلی ذکر نمیکند. البته شاید او خواسته با نقد ادلۀ عینیت صفات با ذات الهی، این نقیصه را جبران نماید؛ ولی نقد او از وثاقت لازم برخوردار نیست.
ایجی در پاسخ به این استدلال که لازمه قول به زیادت این است که واجبتعالی که وجود واحد بسیط من جمیع الجهات است هم فاعل فعل باشد و هم قابل مقبول، میگوید که اجتماع دو نسبت از جهات مختلف برای شیء واحد ممتنع نیست، در حالی که، امتناع این اجتماع در واحد من جمیع الجهات امری مسلّم است.
او به این استدلال که لازمه قول به زیادت صفات، تعدد قدمای ثمانیه است، پاسخی منّقح و شفافی ارائه نکرده است و در نقد براین استدلال که قول به زیادت، لازمهاش خلوّ ذات الهی از صفات کمال و استکمال ذات از غیر است، با پذیرش اصل استکمال، اشکال فقدان صفات کمال در مرتبه ذات را رفع نکرده است. بنابراین، باید گفت تلاش ایجی برای نفی نظریه عینیت، قرین توفیق نبوده است، لذا بر مبنای عقیده او تبیین درست توحید صفاتی با مشکل روبرو است.
موضوعات
عنوان مقاله English
نویسندگان English
One of the important issues in the ontology of God's attributes is the relationship between the essence and divine attributes and the quality of attributing the essence of God Almighty to the attributes of perfection. The question is whether the attributes of perfection are the same as the divine essence in terms of external existence, and the change of essence and attributes is merely conceptual, or are they also variable in addition to the conceptual change outside? This article uses a descriptive-analytical method to examine the views of Az-Din Iji on the cognitive relationship between the divine essence and the attributes of perfection. Eji is an Ash'arite theologian and in this regard also supports the view of the Ash'arites who are in favor of the external abundance of attributes over the divine essence. However, in his book Al-Mawaqif, he criticizes the arguments of the Ash'arites, without presenting a new argument, in addition to criticizing the arguments of those who believe in the objectivity of the essence with the attributes of perfection. It seems that he suffices to suffice to criticize the opposing arguments as a sufficient reason to support his accepted view. In this article, it will be shown that although Eiji criticizes the arguments of the Ash'arites, but his criticisms of the arguments of those who believe in objectivity can be answered. The final conclusion of the article is that Eiji's attempt to defend the Ash'arite profession in the matter of the multiplicity has not been successful.
کلیدواژهها English
