نوع مقاله : مقاله پژوهشی
موضوعات
عنوان مقاله English
نویسندگان English
Immutable archetypes (al-aʿyān al thābita) are one of the most important subjects in theoretical mysticism. Similarly, quiddity is one of the most important topics in philosophy. Some mystics and scholars consider immutable archetypes and quiddity synonymous and identical. Many others, however, believe that the two terms are contradictory because mystics consider immutable archetypes to be unchangeability (Soboot) and unchanging is existence itself. Thus, it has raised questions and many debates. Some even go as far as to believe that if "immutable archetypes" are the very essence, the mystics support the principality of quiddity. This study elucidated some of the characteristics of "immutable archetypes" and compared them with the essence. Also expressing some positive doubts, clarified immutable archetypes and essence, and explained the meaning of unchangeability in immutable archetypes. The question was, is positiveness non-existential or existential? And if it is non-existential, how can it be the origin of existential archetypes? And if it is existential, how is it compatible with the belief that it is non-existential? And do muʿtazila mystics believe in the mediation between existence and non-existence
کلیدواژهها English
نتیجه گیری
اعیان ثابته هرگز بویی از وجود استشمام نکرده اند و این جمله به این معنا نیست که اعیان ثابته اموری عدمی هستند بلکه به این معناست که اعیان ثابته مانند ماهیات، نسبت مساوی به وجود و عدم دارند و لا اقتضاء هستند. این همان معنایی است که حکماء در مورد ماهیت میگویند. از طرفی دیگر اعیان ثابته متصف به وجود امکانی میگردند. از تساوی رتبه خارج شده و اقتضای وجودی به خود میگیرند و در عالم خارج تحقق پیدا میکنند. از طرفی دیگر اعیان ثابته چون از نظر ملاصدرا و ابن عربی همان تعیینات کلی هستند، به واسطه وجود دارای مراتب کمال و نقص میشوند؛ البته نه به این معنی که ماهیت تشکیک بردار است. زیرا در ماهیت هیچ تشکیکی وجود ندارد؛ بلکه به این معناست که به واسطه تشکیک وجود، ماهیات که همان اعیان ثابته هستند، تشکیک عرضی و واسطهای پیدا میکنند و از این جهت مظاهر حقاند یعنی صور کلی اسماء الهی و متعین به تعین اولی در حضرت علمیهاند.
با توجه به مجموع آنچه گذشت میتوان نتیجه گرفت که اعیان ثابته همان ماهیات در نزد صدر المتألهین است و برای درک درست از اعیان ثابته و تطبیق آنها بر یکدیگر نباید صرفاً به تعریف اعیان و کلمات حکماء و عرفا پرداخت. بلکه باید با دقت بیشتر و بیان ویژگیهای اعیان ثابته و ماهیات و بیان نظرات طرفین حکم به این همانی دو اصطلاح کرد که ما در این مقاله سعی کردیم به پارهای از ویژگیهای آنها بپردازیم و نتیجه گرفتیم با وجود این ویژگیهای مشترک که بیان شد، اعیان ثابته از نظر ملاصدرا و ابن عربی همان ماهیات هستند.
قرآن کریم
