نوع مقاله : مقاله پژوهشی
عنوان مقاله English
نویسندگان English
This research aims to analyze and critically evaluate the Baháʼí faith’s claim of compatibility with reason and science, and to examine the internal coherence of this claim in the light of the religion’s own main texts. Employing a descriptive-analytical method and relying on library-based research, the study examines primary Baháʼí sources (the Bayan, the Aqdas, the Iqan, the Mufawadat) and other first-hand sources, the data has been collected and analyzed. The findings indicate that this claim is confronted with fundamental inconsistencies, including the restrictive attitude of the founders of the Baháʼí Faith toward the pursuit of knowledge and their explicit rejection of rationalism, the articulation of laws and beliefs incompatible with the findings of the empirical sciences-such as the claim regarding the possibility of alchemically transmuting copper into gold and the denial of the validity of the three traditional sources of knowledge and cognition-sense perception, reason, and transmitted authority (revelation)-by ‘Abdu’l-Bahá, replacing them with the concept of “Holy Effulgence (Fayḍ-i Quds).” Such positions effectively preclude any meaningful rational dialogue or critical evaluation. The claim of compatibility with science and reason in the Baháʼí faith is not a genuine innovation; rather, its antecedence is clearly traceable in Islamic texts. Owing to its manifest internal contradictions and the explicit rejection of rational and scientific foundations by the founders of the faith themselves, this claim lacks authenticity and internal coherence, serving primarily a promotional and justificatory function, and stands in direct opposition to the robust epistemological framework of Islam.
کلیدواژهها English
نتیجهگیری
این پژوهش با واکاوی مستند و نظاممند متون بنیادین بهائیت به این نتایج دست یافت:
1-ادعای «مطابقت دین با علم و عقل» که توسط عبدالبهاء بهعنوان یکی از تعالیم دوازدهگانه و امتیازی بینظیر برای آیین بهائیت مطرح شده، فاقد اصالت است. همانگونهکه منابع مورد استناد همین آیین نشان میدهد، این اصل ریشه در متون اسلامی و سخنان امام علی(علیهالسلام) دارد و خود عبدالبهاء نیز بدان اعتراف کرده است. بنابراین، این آموزه نه یک نوآوری، که اقتباسی از میراث اسلامی است.
2- بررسی آثار رهبران تأسیسکننده بهائیت، تناقضهای ساختاری و ماهوی عمیقی را با این ادعا نشان میدهد. ازیکسو، سید علیمحمد باب در کتاب «بیان» هرگونه مطالعه کتب غیربابی و علوم عقلی مانند منطق و اصول را حرام اعلام کرده و حتی حکم به نابودی تمام کتب غیربابی داده است. ازسویدیگر، میرزا حسینعلی بهاء بهصراحت عقل را بهعنوان معیار شناخت ردّ کرده و معرفت را نه از مجرای حواس ظاهری، عقل یا دانش متعارف، بلکه معرفت را منحصراً در گرو «فیض روحالقدس» میداند.
3- محتوای آموزههای منسوب به این آیین در تعارض آشکار با بدیهیات علم جدید قرار دارد؛ ازجمله ادعای تبدیل مس به طلا در هفتاد سال و دستور تطهیر نجاسات با تکرار ذکر «الله اطهر» که با اصول مسلم شیمی و میکروبشناسی ناسازگار است.
4- خود عبدالبهاء در کتاب «مفاوضات» با ردّ هر سه منبع شناخت بشری (حس، عقل و نقل)، تنها راه دستیابی به حقیقت را «فیض روحالقدس» میداند. این موضع، اساس هرگونه گفتگوی عقلانی و سنجش را نفی کرده و ادعای مطابقت با علم و عقل را تا سطح یک شعار تبلیغاتی تقلیل میدهد.
5- از منظر کلام امامیه که عقل را بهعنوان «حجت باطن» در کنار «حجت ظاهر» (وحی و امامت) میشناسد، بهائیت نهتنها مدعیاتی بیپایه ارائه داده، بلکه با تناقضگویی درونی و ردّ مبنایی عقل و علم، خود را در معرض بطلان قرار داده است. این پژوهش نشان میدهد که ادعای عقلانیت و علمگرایی در بهائیت، فاقد انسجام درونی بوده و در تقابل کامل با منظومه معرفتی اسلام ناب قرار دارد.
