عقل و دین

عقل و دین

شاخص‌های کرامت در اسلام و ارتباط هریک با اسماء الهی با تأکید بر آراء آیت‌الله جوادی آملی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشجوی دکترای مدرسی معارف اسلامی، دانشگاه قم
2 دانشیار گروه معارف اسلامی دانشکده الهیات دانشگاه قم
3 دانشیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه قم
چکیده
بی‌تردید یکی از مسائل مهم انسان‌شناسی، مقوله کرامت است. کرامت انسان در امتداد کمال او قرار دارد و مفهوم اعتلا و ارتقای مندرج در دو واژة کمال و کرامت، سیری عمودی در درجات کمال و کرامت را برای انسان ترسیم می‌سازد؛ لذا شاهد تفاوت در درجات کمال بین انسان‌ها هستیم که این تفاوت، از‌یک‌طرف به سیر نزول و کرامت ذاتی انسان منتسب است و از‌طرف‌دیگر به کرامت اکتسابی او در قوس صعود مرتبط است. حال یکی از مسائل مهم در بررسی کرامت انسان، تبیین شاخص‌های کرامت در اسلام و ارتباط هر یک از این شاخص‌ها با اسماء الهی است. این مقاله با روش تبیینیتحلیلی با تأکید بر آراء آیت‌الله جوادی آملی، ضمن تبیین شاخص‌های کرامت انسان به بررسی ارتباط آنها با اسماء الهی می‌پردازد. در این بررسی به سه شاخص عمده خلافت الهی، تقوا و لقاء الهی دست می‌یابیم که در بررسی این شاخص‌ها به ارتباط وثیق آنها با اسماء الهی می‌رسیم؛ چراکه تحقق هر یک از این سه شاخص، منوط به مظهریت انسان در اسماء الهی است.

تازه های تحقیق

نتیجه‌گیری

در این پژوهش، کرامت انسان در اسلام با محوریت سه شاخص عمده‌ی خلافت الهی، تقوا و لقاء الهی و رابطه این شاخص‌ها با اسماء الهی موردبررسی قرار گرفت. مجموع مباحث با بهره‌مندی از آرای آیت‌الله جوادی آملی (حفظه‌الله) در سه محور ارائه شد: الف- رابطه هر شاخص با کرامت الهی؛ ب- رابطه هر شاخص با اسماء الهی؛ ج- رابطه ارتقاء درجات کرامت انسان بر محور ارتقاء در درجات هر شاخص. در تبیین شاخص خلافت مشخص شد که اولاً خلافت الهی منشأ و سند کرامت الهی است؛ ثانیاً خلافت الهی با درجات متعدد آن، مبتنی بر علم به اسماء الهی است؛ لذا خلافت الهی برای انسان با علم به اسماء الهی و مظهریت از اسماء محقق می‌گردد؛ ثالثاً تشکیکی بودن علم به اسماء الهی، خلافت مبتنی بر آن را نیز مشکک می‌سازد و به‌تبع‌آن کرامت نیز که مبتنی بر خلافت است، مشکک می‌گردد.

در تبیین شاخص تقوا، در بررسی رابطه تقوا با کرامت، معلوم شد که انسان با مراعات جزء اول تقوا که صیانت ذات از آلودگی‌هاست به پستی و خواری که ضد کرامت است، تن در نمی‌دهد و درصدد تحصیل صفت سلبی کرامت بر می‌آید که با نزاهت از پستی طبیعت ملازم است و با مراعات جزء دوم تقوا که تحصیل فضایل است، به صفت ایجابی کرامت روی می‌آورد که با ارتقاء به ماوراءطبیعت همراه است. علاوه‌بر‌آنکه کرامت در نزد خداوند متعال بر تقوا متوقف گردیده است؛ یعنی کرامت در وجود و عدم، حدوث و بقاء و شدت و ضعف تابع تقوا است؛ زیرا اگر شیئی بر شیء دیگر متوقف بود معنای توقف طبیعی و حقیقی آن است که شیء متوقف در همه مراحل یادشده بر متوقف‌علیه تکیه کند.

در بیان رابطه تقوا با اسماء الهی مشخص شد تقوا و مراتب آن وابسته به معرفت و مراتب آن است که این موضوع در بستر معرفت به اسماء الهی با مراتب آن متبلور می‌گردد. علاوه بر اینکه تقوا که توشه مسافرت به سوی خداست تا لقاء الهی امتداد دارد و ازآنجا‌که لقاء ذات ممکن نیست، این حقیقت در قالب لقاء اسماء الهی واقع می‌شود. در بررسی رابطه ارتقاء درجات کرامت انسان بر محور ارتقاء در درجات تقوا نیز مشخص شد کرامت مبتنی بر تقواست که موضوعی مشکک است. این ویژگی به کرامت هم سرایت می‌کند. همچنین کرامت در وجود و عدم، حدوث و بقاء و شدت و ضعف تابع تقوا است و تقوا هم در امور یاد شده تابع علم و معرفت و ایمان و عمل صالح است و هریک از این امور نیز مشکک بوده و درجات بی‌شماری را برای انسان در تقوا و کرامت رقم می‌زنند. در تبیین شاخص لقای الهی نیز معلوم شد اولاً لقاء الهی از بزرگ‌ترین کرامات الهی نسبت به بندگانش قلمداد گردیده است و معراج انبیاء و اولیاء نیز با توجه به درجات آن‌ها در همین موطن شکل می‌گیرد؛ ثانیاً لقاء الهی ارتباط وثیق با اسماء الهی دارد؛ چراکه با توجه به آیات و روایات و مبانی عقلی و نقلی، لقاء الهی در ضمن شرایطی و در قالب درجاتی با چشم دل امکان‌پذیر است؛ اما از آنجا که این حقیقت در قالب لقاء ذات او که بسیط محض است ممکن نیست، در قالب لقاء اسماء الهی با مراتب آن ممکن خواهد بود؛ ثالثاً کرامت انسان با توجه به درجات لقاء الهی، دارای درجات متعدد خواهد بود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله English

Criteria of Greatness (Kirama) in Islam and its Relation with God’s attributes, an Emphasis on Ayatollah Javadi Amoli’s Perspective

نویسندگان English

Hosiin Rabiezadehravandi 1
Reza Noroozi 2
Mohammadreza Karimivala 3
1 Phd student, Teaching Islamic knowledge, University of Qom
2 Associate professor, Faculty of Islamic Knowledge, University of Qom
3 Associate professor, Faculty of Islamic Knowledge, University of Qom
چکیده English

One of the most important criteria in humanology is undoubtfully the “Greatness (Kirama)”. Human’s greatness is alongside its completion. Moreover, the concept of exaltation -as part of completion and greatness- shows a horizontally ascent in the degrees of completion and greatness. That’s why we witness differences, on one hand, in humans’ degrees of greatness originated from descent movement (Seir Nozoul) and human’s intrinsic greatness; and on the other hand, to his aquired greatness in upward movement. An important problem in the investigation of human’s greatness is explaining the indexes of greatness in Islam and the relation of each index with God’s attributes. Based on Ayatollah Javadi Amoli’s views in a descriptive-analytic method, this article explains the indexes of human’s greatness as well as their relation with God’s attributes. The three indexes are the result: God’s caliphate, wariness and meeting God. Investigating the indexes, their firm relation with God’s attributes is proved since their accomplishment deponds on human epitome of God’s attributes.
 

کلیدواژه‌ها English

: Humanology
human’s greatness
God’s attributes
God’s caliphate
wariness
meeting with God
  1.  قرآن کریم

    1. آشتیانی، سید جلال‌الدین، (1380)، شرح مقدمه قیصری بر فصوص الحکم، چاپ پنجم، قم، بوستان کتاب.
    2. آلوسی بغدادی، السید محمود، (بی‌تا)، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم و السبع المثانی، چاپ دوم، تهران، نشر جهان.
    3. ابن‌منظور، محمد بن‌مکرم، (بی‌تا)، لسان‌العرب، بیروت، دارصادر.
    4. انصاری شیرازی، یحیی، (1387)، دروس شرح منظومه حاج ملاهادی سبزواری، چاپ دوم، قم، بوستان کتاب.

     

    1. جعفری، محمدتقی، (1362)، ترجمه و تفسیر نهج‌البلاغه، بی‌جا، نشر فرهنگ اسلامی.
    2. __________________، (1386)، حقوق جهانی بشر مقایسه و تطبیق دو نظام: اسلام و غرب، چاپ دوم، تهران، علامه جعفری.
    3. جوادی آملی، عبدالله، (1366)، کرامت در قرآن، چاپ اول، قم، فرهنگ رجاء.
    4. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1383)، فلسفه حقوق بشر، چاپ چهارم، قم، اسراء.
    5. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1384)، فطرت در قرآن، چاپ سوم، قم، اسراء.
    6. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1389)، تفسیر تسنیم، چاپ اول، ج 20، قم، اسراء.
    7. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1391)، تفسیر تسنیم، چاپ اول، ج 26، قم، اسراء.
    8. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1385الف)، صورت و سیرت انسان در قرآن، چاپ چهارم، قم، اسراء.
    9. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1385ب)، حق و تکلیف در قرآن، چاپ دوم، قم، اسراء.
    10. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1385ج)، تفسیر تسنیم، چاپ چهارم، ج 4، قم، اسراء.
    11. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1385د)، تفسیر تسنیم، چاپ سوم، ج 3، قم، اسراء.
    12. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1385ه)، معاد در قرآن، چاپ چهارم، قم، اسراء.
    13. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1386الف)، ادب فنای مقربان: شرح زیارت جامعه کبیره، چاپ پنجم، ج 1، قم، اسراء.
    14. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1386ب)، تفسیر تسنیم، چاپ اول، ج 12، قم، اسراء.
    15. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1386ج)، تفسیر تسنیم، چاپ ششم، ‌ج 2، قم، اسراء.
    16. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1398الف)، تفسیر تسنیم، چاپ اول، ج 48، قم، اسراء.
    17. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1398ب)، تفسیر تسنیم، چاپ اول، ج 49، قم، اسراء.
    18. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ، (1392)، تفسیر تسنیم، چاپ اول، ج 30، قم، اسراء.
    19. _________________، (1393)، تحریر رسالة الولایة شمس‌الوحی تبریزی، سید محمد‌حسین طباطبایی، چاپ اول، تحقیق: حمید‌رضا ابراهیمی، قم، اسراء.
    20. _________________، (1399)، تفسیر تسنیم، چاپ اول، ج 57، قم، اسراء.
    21. الجوهری، اسماعیل بن‌حماد، (1407)، الصحاح: تاج اللغة وصحاح العربیة، تحقیق: احمد عبدالغفور عطار، الطبعة الاولی، بیروت، دارالعلم للملایین.
    22. خوارزمی، حسین، (1377)، شرح فصوص الحکم، تحقیق: آیت‌الله حسن حسن‌زاده آملی، چاپ اول، قم، دفتر تبلیغات اسلامی.
    23. الخوری الشرتونی، سعید، (1403)، اقرب الموارد فی فصح العربیة و الشوارد، قم، مکتبة آیةالعظمی المرعشی النجفی.
    24. درود‌آبادی همدانی، سیدحسین، (1384)، الشموس الطالعة فی مشارق الزیارة الجامعة، تحقیق و تعلیق: محسن بیدار‌فر، قم، بیدار.
    25. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، (1362‌)، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق: محمد سیدکیلانی، چاپ دوم، بی‌جا، مکتبة المرتضویة.
    26. رجب، محمود، (1386)، انسان‌شناسی، ‌چاپ دهم، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
    27. صدرالدین شیرازی(ملاصدرا)، محمد بن ابراهیم، (1364)، تفسیر القرآن الکریم، الطبعة الاولی، تصحیح: محمد خواجوی، قم، بیدار.
    28. ________________________________________، (1419)، تفسیر القرآن الکریم، تعلیقه: شیخ محمد‌جعفر شمس‌الدین، الطبعة الثانیة، بیروت، دار التعارف للمطبوعات.
    29. الصالحی الاندیمشکی، محمد، (1388)، التفسیر المنسوب للامام الحسن العسکری (علیه‌السلام) ، الطبعة الاولی، قم، ذوی القربی.
    30. طباطبایی، محمد حسین، (1394)، المیزان فی تفسیر القرآن، چاپ دوم، بیروت، اعلمی للمطبوعات.
    31. طبرسی، ‌فضل بن حسن، (1365)، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تصحیح وتحقیق و تعلیق: سیدهاشم رسولی محلاتی و سیدفضل‌الله یزدی طباطبایی، چاپ اول، تهران، ناصرخسرو.
    32. ____________________، (1367)، جوامع الجامع، تصحیح و تعلیق: ابوالقاسم گرجی، چاپ دوم، تهران، مرکز مدیریت حوزه علمیه قم و دانشگاه تهران.
    33. طریحی، فخرالدین، (1985)، مجمع البحرین، الطبعة الاولی، بیروت، مکتبة الهلال.
    34. طوسی، محمد بن حسن، (1376)، التبیان فی التفسیر القرآن، قدم له: شیخ آغابزرگ طهرانی، بیروت، داراحیاء التراث العربی.
    35. عیاشی، محمد بن مسعود، (1380)، کتاب التفسیر، ‌تصحیح و تعلیقه: سیدهاشم رسولی محلاتی، تهران، المکتبة الاسلامیة.
    36. فرغانی، سعید‌الدین سعید، (1379)، مشارق الدراری: شرح تائیه ابن‌فارض، مقدمه و تعلیقه: سید جلال‌الدین آشتیانی، چاپ دوم، قم، دفتر تبلیغات اسلامی.
    37. فهری، سید احمد، (1360)، (مقدمه و ترجمه و تعلیق) رساله لقاء الله، حاج میرزا جواد آغا ملکی تبریزی به ضمیمه مقاله لقاءالله امام خمینی، تهران، نشر نهضت زنان مسلمان.
    38. فیروزآبادی، محمدبن یعقوب، (بی‌تا)، القاموس المحیط، الطبعة الاولی، بیروت، دارالجیل.
    39. فیض کاشانی، محمدمحسن بن‌مرتضی، (1399)، تفسیر الصافی، تحقیق: حسین اعلمی، ‌بیروت، اعلمی للمطبوعات.
    40. قربان‌نیا، ناصر، (1387)، حقوق بشر و حقوق بشردوستانه، چاپ اول، تهران، پژوهشگاه فرهنگ واندیشه اسلامی.
    41. قرشی، سید علی اکبر، (1352)، قاموس قرآن، تهران، دار الکتب الاسلامیة.
    42. قشیری، عبد الکریم بن هوازن، (2000)، ‌لطائف الاشارات، تحقیق: ابراهیم سیونی، مصر، چاپ سوم، الهینة المصریة العامة للکتاب.
    43. قیصری، داوود، (1375)، شرح فصوص الحکم، تصحیح: جلال‌الدین آشتیانی، تهران، علمی فرهنگی.
    44. مجلسی، محمدباقر، (1403)، بحار الانوار، الطبعة الثانیة، بیروت، مؤسسة الوفاء.
    45. محقق داماد، سیدمصطفی، (1397)، مکتب اجتهادی آخوند خراسانی، چاپ اول، تهران، علوم اسلامی.
    46. مصباح یزدی، محمدتقی، (1386)، مشکات (مجموعه آثار آیت‌الله مصباح یزدی)، نظریه حقوقی اسلام، تحقیق: محمدمهدی نادری قمی و ‌محمدرضا کریمی‌نیا، چاپ اول، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
    47. مصطفوی، حسن، (1385)، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، الطبعة الاولی، تهران، علامه مصطفوی.
    48. معرفت، محمد هادی، (1387)، التفسیر الاثری الجامع، الطبعة الاولی، قم، ستاره.
    49. المقری الفیومی، احمد بن‌محمد، (1347)، المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، تصحیح: محمد محیی‌الدین عبدالحمید، بی‌جا.
    50. موسوی خمینی(امام خمینی)، ‌روح الله، (1375)، چاپ نهم، شرح چهل حدیث، تهران، آثار امام خمینی.
    51. نوبهار، رحیم، (1384)، دین وکرامت انسانی (مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی حقوق بشر)، چاپ اول، قم، مرکز مطالعات حقوق بشر دانشگاه مفید.
    52. نوروزی، رضا، (1399)، "نقش خودشناسی در سبک زندگی اسلامی از منظر عقل و دین"، دوفصلنامه عقل و دین، شماره 22، صص 75-90.