Document Type : Original Article
برای اثبات امامیاندیش بودن و عقلانیت اعتدالی خواجه در مسألهی جبر و اختیار، در مجموع به دو دسته شاهد و قرینه میتوان استناد کرد؛ دستهای که مثبت اختیاراندیشی و نفی جبرباوری او است و دستهای دیگر که با ضمیمه کردن شواهد نوع اول، قرائنی محکم و قابل اعتنا بر نگاه امر بین الامرینی خواجه میتواند باشد. این شواهد به صورت خلاصه به قرار ذیل است:
الف. دسته ای که جبرباوری خواجه رانفی می کنند:
ـ اعتقاد به عدل و حکمت و کرامت اکتسابی انسانی
ـ مفاهیم مأخوذ از سرودههای خواجه از قبیل: اختیار، توصیه و پند، توبیخ و تحسین و عوامل آن
_ دعوت خواجه به کوشش و بلند همتی
ب.نفی تفویض:
_با توجه به اعتقاد خواجه در سریان علی الإطلاق قضا و قدر الهی،اندیشه تفویض در نزد خواجه نفی می شود
ج. اثبات امامی اندیش بودن خواجه با توجه به وجود ابیاتی که دلالت بر امر بین الامرین دارند.
و سرانجام آنکه مزیت تبیین و توجیه دیدگاه منتخب نسبت به دیدگاههای دیگر را میتوان در همه جانبهنگری و پرهیز از نگاه بخشی به شعر حافظ و کاربست مبانی فکری او در تحلیل افکارش دانست.