Document Type : Original Article
مقاله حاضر به بررسی رویکرد بدیع ملاصدرا در باب قوه خیال و پیامدهای احتمالی آن پرداخته است. وی با تفکیک دو حوزه وجودی و معرفتی این قوه، در حوزه وجودی بر خلاف سایر فلاسفه به وحدت دو قوه حس مشترک و خیال معتقد شده است. صدرالمتالهین خیال را دارای سه شاخصه تجرد مثالی، خلاقیت و جامعیت اضداد میداند. از نظر صدرا، قوه خیال به جهت شاخصه های مذکور میتواند بسیاری از تناقضات و تعارضات ظاهری حوزه دین، از جمله مساله تناسخ ملکی را در خویش بر سازگاری و تراضی سوق دهد. از نظر وی نفس در مرتبه خیال واجد نیرویی اخروی و هم سنخ ملکوت میگردد که بر اساس آن نفس قادر خواهد بود صور حسی و خیالی را در خارج از صقع خویش ایجاد نماید.
از نظر صدرا در لحظه مرگ، نفس از برخی خصوصیات مادی و جسمانی مربوط به حیات دنیوی خویش خلع میشود اما این به معنای تجرد کامل نفس از خصوصیات مذکور نیست. زیرا نفس به واسطه شاخصه خلاقیت مرتبه خیال، خصوصیاتی متناسب با مرتبه جدید را ابداع و به واسطه شاخصه جامعیت در اجتماع امور متخالف، واجد خصوصیات مذکور میگردد. بر این اساس نفس پس از مرگ، به جهت وجدان خصوصیات برزخی و برخی خصوصیات کمالی مرتبه مادی، میتواند به حرکت استکمالی و اشتدادی خویش ادامه دهد و نیازی به رجوع به پیکر مادی دیگر در جهت استدامه اشتداد نخواهد داشت.
قرآن مجید.