Document Type : Original Article
Authors
1
Department of human sciences, Islamic philosophy and theology, Islamic Azad University, Tehran, Iran
2
Full professor, Islamic philosophy and theology, Islamic Azad University, Tehran, Iran, (Corresponding author),
Abstract
Human being has two existential dimensions, body and soul. In other words, they are the physical and the metaphysical things. The soul is considered as the first perfection of the body. This is the perfection on which the humanity of the mankind depends on. That is, without the soul, man will be nothing but a lifeless inanimate object. Therefore, the most important aspect of human existence is his/her soul. Furthermore, the soul is related to the body and there is no doubt that the soul relates to the body. That relation of the soul is managing the body, not immanentistic. The soul is self-conscious and perceives its own existence in a self-evident way. The body is the carrier of the soul. As long as the soul needs the body, it manages the body and when the powers and talents of the soul are actualized, the soul abandons the body. Death means the beginning of a new movement towards another destination. What causes the life is not the cause of death; rather, what causes the death is the cause of life. After the worldly life, death comes. Worldly death is a precursor to life in Barzakh (i.e. purgatory life: the period between death and resurrection) and the death in Barzakh is a precursor to life in the hereafter. In all these stages, the soul is the managing master of the body, both the worldly body and the one in purgatory life; And according to Sadra's accurate explanation, it is the carrier of the body. In this study, a descriptive analytical method is employed in order to deal with the relationship between the soul and the body.
Highlights
نتیجهگیری
نفس، نفخهای از روح الهی است. نفس برای بدن آدمی کمال اول است. با این کمال اول است که انسان انسان میشود. از این پس نوبت به کمالات ثانیه میرسد. در وجود نفس نمیتوان تردید کرد. نفس آدمی خودآگاه است. در هرچه شک کند، درباره خودش شک نمیکند؛ زیرا آنکه شک میکند، خود او است. او نه درباره خودش شک میکند و نه درباره شک کردن خودش. بدن به منزله مرکب برای نفس است. همانطوری که انسان تا رسیدن به مقصد مرکب خود را تدبیر میکند، نفس نیز از تدبیر بدن غفلت نمیکند (صدرالمتألهین، 1354: 354). اما همینکه به مقصد رسید، رهایش میکند و آماده ارتحال میشود. از این رو گفته شده که برخلاف نظر طبیبان جالینوسی و طبیعیون، آنچه سبب حیات است، سبب موت نیست؛ بلکه باید گفت آنچه سبب موت است سبب حیات است. صدالبته که مقصود موت طبیعی است نه موت اخترامی که همواره در تصادفات و حوادث و زلزلهها و جنگها و سیلها و طوفانها و.... واقع میشود.
کرسی حاکمیت نفس بر بدن و مغز و اعصاب، قلب است. نفس بهواسطه قلب، تا روزی که اراده انتقال و آغاز حرکتی دیگر کند، بر بدن حکم میراند و هرگونه خللی در آن پدید آید برطرف میکند. هرچند که دعا و صدقه و دارو و پرهیز و رژیم غذایی و استراحت و تفریح و ورزش، او را کمک میکنند، اما چهبسا چندان قوی باشد که از همه اینها بینیاز بوده و با تدبیر خود بدن را به اعتدال درآورد و آنرا در مقابل موانع و مفاسد حفظ کند و از فروریختن آن مانع گردد. این البته صبر و حوصله و خودسازی لازم دارد. نفوس قوی، صابر بلکه صبور و حتی صبارند. امام علی (علیهالسلام) فرمود: «اِمْشِ بِدَائِکَ مَا مَشَى بِکَ» (نهج البلاغه، حکمت 27) «تا درد با تو سازگار است، تو با آن سازگار باش»
Keywords
Subjects
