اعجاز علمی قرآن از مباحث چالش‌برانگیز در حوزه مطالعات قرآنی و کلامی است که با گسترش علوم بشری، جایگاهی ویژه در پژوهش‌های معاصر یافته است. تفسیرهای علمی از یک سو زمینه‌ای برای بازخوانی اعجاز قرآن فراهم آورده‌اند و از سوی دیگر، خطر تحمیل مفاهیم علمی متغیر بر متن وحیانی را در پی داشته‌اند. در این میان، سه رویکرد اصلی پدید آمده است: رویکرد افراطی که هر گونه تفسیر علمی را معجزه می‌انگارد؛ رویکرد اعتدالی که با ملاحظه شرایط اعجاز، برخی اشارات علمی قرآن را فراتر از افق علمی بشر می‌داند؛ و رویکرد تفریطی که اعجاز علمی را تنها در ثبات و جاودانگی بیانی قرآن خلاصه می‌کند. مقاله حاضر با روش تحلیلی ـ انتقادی و با تکیه بر معیارهای بنیادین اعجاز، همچون خرق عادت، تحدی و عدم معارضه، به ارزیابی این دیدگاه‌ها پرداخته و نشان می‌دهد که تنها رویکرد اعتدالی می‌تواند با شاخص‌های اعجاز هماهنگ بوده و تصویری واقع‌گرایانه از اعجاز علمی قرآن ارائه کند.