نوع مقاله : مقاله پژوهشی
عنوان مقاله English
نویسندگان English
The soul is a single simple reality that possesses all perfections and powers that are self-existent. the specific feature of the human soul is its power of selection, which allows it to determine the existential level and, consequently, the essence. The soul is the true subject of all actions, so all perceptions and actions, including moral action, are the result of the levels of the soul. The purpose of this research is to explain the relationship between the levels of the soul and moral action in the works of Sadra using a descriptive-analytical method. According to Sadra, the closer a person is to the higher levels, the more actuality of existential perfection he witnesses and the greater the possibility of moral actions performimed by him. Therefore, the actions of the soul were divided into legal, religious, and moral based on the levels of the soul, and the process of performing and the difference of moral action from other actions were explained in origin, intention, and goal. Next, by explaining the will of God based on the capacity of the human will and critically considering the limitations of the human will in longitudinal relationship with the will of God, we have preserved and proven the two prerequisites of moral action: man has an absolute will. Therefore, from the positive aspect, God has an absolute responsibility for moral actions, and from the negative side, He is not the cause of moral evil.
کلیدواژهها English
نتیجهگیری
1- مسلمانان در مواجهه و روبرو شدن با پیروان سایر ادیان، به پاسخگویی شبهاتی که آنان علیه معارف اسلام مطرح مینمودند، اقدام مینمودهاند.
2- معتزله، ازجمله فرق اسلامی بودند که در مواجهه با مخالفین اسلام، به دفاع از آموزههای اسلامی پرداخت.
3- مواجهه معتزله با مسیحیت و مسیحیان از دورههای مهم تاریخ کلام اسلامی است؛ زیرا معتزله بهعنوان یک فرقه کلامی، تعامل فعالی با مسیحیت و پیروان سایر ادیان داشتند.
4- معتزله دربرابر پیروان مسیحیت، که علیه تعالیم اسلامی مخالفت و شبههورزی میکردند، با روشی عقلی و استدلالی به دفاع از آموزههای اسلامی میپرداختند.
5- استفاده معتزله از روش عقلی به این جهت بود که مسیحیان با فلسفه یونانی آشنا بودند و در مباحث خود از برهان و استدلال استفاده مینمودند. معتزله نیز با همان روش به مبارزه با آنان میپرداختند.
6- برخی مستشرقین، چون کرمر، بکر و ولفسن مسائل کلامی مانند بحث آزادی و جبر انسان و... را متأثر از نفوذ تفکر مسیحی میدانند، اما این مطلب صحیح نیست؛ چراکه ردّپای مباحثی نظیر آزادی اراده، را میتوان در خود قرآن یافت. بنابراین نمیتوان گفت که معتزله در این گونه مباحث از مسیحیت تأثیر پذیرفته و مقلّد محض بودهاند.
7- مواجهه معتزله با مسیحیت و عقاید مسیحیان، مواجههای تحقیقی و غیرمقلدانه بوده است. آنان در بعد نظری، کتابهای ردّیه علیه مسیحیان مخالف اسلام نوشتند و در بعد عملی به بحث و مناظره با آنان پرداختند.
8- چنین مواجهه فعالی موجب پرورش و رشد آراء معتزله و تقویت و بالندگی کلام اسلامی شد و سبب گرایش افراد زیادی از پیروان سایر ادیان، به اسلام شد.
